Po zmianie ustroju w Polsce w 1990 r. notowania akcji nie mogły się odbywać, gdyż nie istniała infrastruktura rynku kapitałowego. Giełda jako fizyczne miejsce, gdzie spotykaliby się maklerzy, udziałowcy nie istniała. Poza tym brakowało przepisów prawnych regulujących notowania giełdowe, obrót akcjami, ich zbyt, kupno. Panowała pustka prawno-instytucjonalna: brakowało doświadczeń, wiedzy, know-how, czyli technologii działania.
Polscy reformatorzy postanowili sięgnąć po sprawdzone rozwiązania prawne i organizacyjne z zagranicy. Dodatkowym argumentem za takim postępowaniem był fakt, że tworzeniu oryginalnych modeli nie sprzyjała standaryzacja i globalizacja w zakresie rynków kapitałowych. W zamian jednak zyskano na czasie, ponieważ faza organizacyjno-prawne, przygotowywanie ustaw, przepisów trwały nieco ponad rok zamiast kilku lat.
Procedury obrotu giełdowego przygotowano w kilka miesięcy dzięki pomocy merytorycznej i finansowej giełdy francuskiej. Ustawę regulującą publiczny obrót akcji, notowania akcji Sejm przyjął 22 marca 1991 r. po ośmiu miesiącach prac. W dokumencie tym określono podstawy prawne filarów rynku kapitałowego: giełdy, domów maklerskich, funduszy powierniczych oraz instytucji nadzorczej - Komisji Papierów Wartościowych (w 2006 zastąpiona przez Komisję Nadzoru Finansowego).